ठाणे स्टेशन

बस येत आहेत. जात आहेत.

रेल्वेच्या अनाउंसमेन्ट होत आहेत.

एक माणूस.

पळत पळत कठड्यावरून उडी घेत.

एका बसच्या चाकातून निघून,

दुसरीच्या घशात.

एक साधारण वृद्ध स्त्री.

हाताला प्लास्टर, तोंडाला काही पट्ट्या,

नाकातून जाणारी नळी.

आणि सावलीसारखा मागाहून चालणारा मुलगा.

मोकळेपणे मॉर्निंग वॉक करत.

पळसाच्या फुलागत

सूर्याचं अस्तित्व.

एक बाई.

कडेवर बाळ, बाजूला पिशवीभर संसार.

सूर्याकडे

किंवा सूर्याच्या शुन्याकडे पाहात.

सूर्य ढगात!

सफ़ाई कामगारांच्या खराट्याचा

आणि

केरात सापडलेल्या,

रात्री मोकळ्या झालेल्या दारूच्या बाटल्यांचा

सिम्फनी!

प्लास्टीक उचलणारा,

केरातली बाटली साधून अदृश्य!

रस्ता धुवून साचलेल्या पाण्यावर

ताव मारणार कावळा.

कबूतराचा मात्र पोपट!

गर्दी वाढली!

कानात बोळे घातलेली,

असंख्य जमात,

काहीतरी ऐकण्यासाठी

किंवा काहीच

न ऐकण्यासाठी

सैरभैर.

ती सूर्याला दम देणारी बाई,

गर्दीतच बसते बाळाला पाजत.

तिचा नवरा,

कठड्यावर बसून जूना पेपर चाळत.

बस आली... गेली.

गर्दी अजून वाढली!

पुऩ्हा एक जण

बससाठी पळताना दिसला!!!